Εκδρομή στο Βερολίνο

Κάτω από τις φλαμουριές είναι το όνομα της κεντρικότερης λεωφόρου του Βερολίνου ενός τεράστιου καταπράσινου δρόμου, τον οποίο όταν διασχίζεις σε καμιά περίπτωση δεν νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε μια σύγχρονη πρωτεύουσα μιας χώρας, που είναι συνώνυμο της βαριάς βιομηχανίας.
Ο καταιγισμός του πρασίνου, σε όλες τις αποχρώσεις, τα τεράστια πάρκα ήταν η πρώτη ευχάριστη έκπληξη όταν το αεροπλάνο προσγειωνόταν στο Βερολίνο, δεύτερο σταθμό της ευρωπαϊκής περιπέτειας των Εφεσίων. Για να είμαι ειλικρινής αν με ρώταγε κάποιος πριν το ταξίδι μας, για το πώς φανταζόμουν το Βερολίνο, στο μυαλό μου είχα μία μοντέρνα, ψυχρή πόλη με μεγάλα και άψυχα κτίρια, γρήγορους ρυθμούς, μιας μεγαλούπολης των καιρών μας.

Σήμερα, μαγεμένος από αυτά που είδα, όπως άλλωστε όλοι όσοι συμμετείχαμε σε αυτή την εκδρομή, θα πω πως το Βερολίνο είναι μια πόλη ανθρώπινη, ζεστή, φιλική, μια πόλη να ζεις, να εργάζεσαι, να διασκεδάζεις. Φοβάμαι πως ότι και να περιγράψω, ίσως δεν μπορέσω να περιγράψω αυτά που είδαν τα μάτια μας, θα κάνω όμως μια προσπάθεια να μεταφέρω τις εικόνες που έχω στο μυαλό μου και γιατί πιστεύω ότι οι τέσσερεις μέρες του ταξιδιού μας, ίσως ήταν λίγες γι’ αυτήν την πόλη των αναρίθμητων πραγμάτων που μπορεί να δει ο επισκέπτης.
Η πρώτη εικόνα το Σάββατο 28 Απρίλη που είχαμε με το πούλμαν που μας έφερνε από το αεροδρόμιο στη πόλη, ήταν ότι κινούμαστε σε εξοχή. Πάρκα δεξιά και αριστερά, σπίτια πνιγμένα σε κήπους, ίχνος μποτιλιαρίσματος και χωρίς να καταλάβουμε η ξεναγός, άρχισε να μας λέει, σε μια πρώτη ξενάγηση ότι βρισκόμαστε στην καρδιά της πόλης. Μοντέρνα κτίρια, αρμονικά δεμένα με το περιβάλλον, ανακαινισμένα κτίρια και ξαναχτισμένα από τα ερείπια που άφησαν πίσω οι βομβαρδισμοί του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, γέφυρες πάνω από τον ποταμό Σπρέε και τους παραπόταμούς του που διασχίζουν την πόλη. Οι ώρες φαντάζουν ως λίγα λεπτά και ώρα να πάμε στο ξενοδοχείο, ένα μεγάλο συγκρότημα, το MARITIME BERLIN, χτισμένο ανάμεσα στο ποτάμι και το τεράστιο πάρκο TIERGARTEN στη καρδιά του Βερολίνου.Μετά το γεύμα και έχοντας το απόγευμα ελεύθερο, οι περισσότεροι άδραξαν την ευκαιρία να εξορμήσουν στην πόλη. Ευχάριστη έκπληξη οι συγκοινωνίες (τραμ, μετρό, υπόγειο ή υπέργειο, λεωφορεία), όλα στην ώρα τους.

Ανακαλύψεις της πρώτης περιήγησης αρκετές. Η κοντινή πλατεία Potsdamer με συναρπαστικές κατασκευές, όπως το SONY CENTER, συγκρότημα κτιρίων, δωρεά της SONY, με τον εκπληκτικό θόλο, που αναπαριστά την κορυφή του όρους Φουτζιγιάμα της Ιαπωνίας. Δίπλα τα κτίρια της MERCEDES, λίγο νοτιότερα το σύμπλεγμα Kulturforum συγκρότημα μουσείων, αλλά και της Φιλαρμονικής Ορχήστρας του Βερολίνου.
Διασχίζοντας το σημερινό κεντρικό Βερολίνο, μπορεί να φθάσει κανείς στην καρδιά του πρώτου Ανατολικού Βερολίνου, την απέραντη πλατεία Αλεξάντερ. Φωτογράφιση στο Σιντριβάνι του Ποσειδώνα, καφέ στον ύψους 365 μέτρων περιστρεφόμενο πύργο της τηλεόρασης, με θέα όλη τη πόλη και στάση στο δημαρχείο του Βερολίνου, γνωστό ως «κόκκινο δημαρχείο» λόγω των κόκκινων τούβλων από το Βρανδεμβούργο.
Σε απόσταση αναπνοής μπορεί να δειπνήσει κανείς στα εστιατόρια δίπλα στο ποτάμι και να δοκιμάσει γεύσεις και χρώματα γερμανικής μπύρας.
Το επόμενο πρωί ανταλλάσοντας τις εμπειρίες από το προηγούμενο βράδυ, ξεκινήσαμε τη δεύτερη μέρα μας. Πρώτη στάση το Τείχος του Βερολίνου. Ένα κομμάτι που έχουν αφήσει οι Γερμανοί για να θυμίζει το τείχος της «ντροπής» που από τον Αύγουστο του 1961 ως τον Νοέμβριο του 1989, χώριζε φίλους και οικογένειες σε ανατολικούς και δυτικούς. Σημείο Τσάρλυ, φυλάκιο πάνω στο τείχος που χώριζε σοβιετικό και αμερικάνικο τομέα, επιβίβαση στο πούλμαν και κατεύθυνση στο μουσείο της Περγάμου.
Ένα από τα σημαντικότερα μουσεία αρχαίας τέχνης και αρχιτεκτονικής στον κόσμο. Κτισμένο στις αρχές του 20ου αιώνα στεγάζει ναούς και δωμάτια παλατιών στο αρχικό τους μέγεθος. Κορυφαίο έκθεμα ο Βωμός της Περγάμου, μέρος ενός μεγαλύτερου συμπλέγματος ναού από την Πέργαμο της Μ. Ασίας, με την καταπληκτική ζωφόρο να απεικονίζει τη μάχη Θεών και Γιγάντων. Εντυπωσιακό το ασσυριακό παλάτι, επιβλητικός ο Ναός της Αθηνάς και έξοχο δείγμα της ελληνικής αρχαίας τέχνης το άγαλμα της Θεάς Περσεφόνης.

Με πλημμυρισμένα τα μάτια μας από τη μαγεία όσων είδαμε, αφήνοντας το Μουσείο και περνώντας από την Πύλη του Βρανδεμβούργου και το Ράιχσταγκ – το Γερμανικό Κοινοβούλιο πήραμε το δρόμο για το Πότσδαμ, κοντινή πόλη που βρίσκονται τα ανάκτορα του Φρειδερίκου του Μεγάλου.
Μια έκταση 2.870 στρεμμάτων με ποτάμια, κήπους και στη μέση κτισμένο το παλάτι, υψωμένο περήφανα πάνω από κλιμακωτούς αμπελώνες, που δίνουν στον επισκέπτη την εικόνα πράσινου λόφου, που στην κορφή του βρίσκεται το ανάκτορο των 200 δωματίων.
Είχαν τόσα δει τα μάτια μας μέσα σε λίγες ώρες αλλά δεν ένιωσα καμιά έκπληξη όταν αφού επιστρέψαμε το απόγευμα στο ξενοδοχείο, οι περισσότεροι δεν μπόρεσαν να αντισταθούν για μια βραδινή έξοδο. Προσωπική επιλογή η πλατεία Μονμπιζού, κοντά στη παλιά εβραϊκή συνοικία, σημείο αναφοράς της σύγχρονης βερολινέζικης βραδινής διασκέδασης.

Παραμονή Πρωτομαγιάς, προτελευταία μέρα της εκδρομής μας και κατεύθυνση η Δρέσδη, πόλη της πρώην Ανατ. Γερμανίας, πόλη γνωστή και σαν η Φλωρεντία του Βορρά. Ο χαρακτηρισμός της πρωτεύουσας της Σαξονίας δεν είναι καθόλου υπερβολικός, άλλωστε η ΟΥΝΕΣΚΟ το 2004 ενέταξε τη Δρέσδη στα μνημεία της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Χτισμένη δίπλα στον ποταμό Έλβα η πόλη είναι ένα τεράστιο μουσείο. Το παλάτι του Αυγούστου βασιλιά της Σαξονίας, το ψηφιδωτά με τους μονάρχες και σημαντικότερα πρόσωπα της ιστορίας της Πρωσίας και Σαξονίας, το μουσείο κοσμημάτων, η εκκλησία των Γυναικών και τα αναρίθμητα κτίρια με τις θαυμαστές αρχιτεκτονικές τεχνοτροπίες, μας αιχμαλώτισαν και ακόμα περισσότερο όταν μάθαμε ότι τα περισσότερα από αυτά έχοντας πάθει σοβαρές ζημιές από τους βομβαρδισμούς του 1945, ανοικοδομήθηκαν και έγιναν ακριβώς όπως πριν ώστε να μην χαθεί ούτε μια πινελιά από το μεγαλείο της αρχικής μορφής τους. Κάθε περιγραφή ίσως να φαντάζει φτωχή προσπαθώντας να περιγράψει κανείς την ομορφιά όσων εικόνων εκτυλίσσονταν μπροστά μας, συναίσθημα που με γέμισε και κατά την επιστροφή στο ξενοδοχείο αργά το απόγευμα μέσω της ανθισμένης γερμανικής εξοχής.
Η σκέψη ότι την επομένη το πρωί θα πάρουμε το δρόμο της επιστροφής στην Ελλάδα, έχοντας δει τόσα πολλά σε λίγο χρονικό διάστημα, αλλά και συνάμα συνειδητοποίησα ότι είχα δει μόνο ένα μικρό μέρος των θησαυρών του Βερολίνου. Συμμετέχοντας στην εκδρομή του συλλόγου μας είχα την ευκαιρία να ανακαλύψω ένα προορισμό που είναι ικανός να μαγνητίσει κάθε επισκέπτη, άλλωστε και ο Kennedy στην επίσκεψή του το 1963 είπε μαγεμένος από την ομορφιά της πόλης: «Είμαι ένας Βερολινέζος».
Υποσχέθηκα λοιπόν στον εαυτό μου να ξαναέρθω. Γεια σου Βερολίνο, θα τα πούμε πάλι…

Γιάννης Λεκάκης

Advertisements

Εκδρομή στην Καστοριά

Θα ήταν ψέμα αν έλεγα ότι θα μου μείνει αξέχαστη η εκδρομή του συλλόγου μας στην Καστοριά, την Καθαρή Δευτέρα. Στην πραγματικότητα όλες οι εκδρομές που έκανα με τους Εφέσιους, και δεν είναι και λίγες, έχουν μπερδευτεί στο μυαλό μου και έχουν γίνει μια. Μια μεγάλη όμορφη εκδρομή. Θυμάμαι με νοσταλγία όμορφα μέρη, ωραίες στιγμές με αγαπημένα πρόσωπα και αναρωτιέμαι αν ήταν σε αυτή ή σ΄εκείνη την εκδρομή. Ευτυχώς η εκδρομή στην Καστοριά είναι σχετικά πρόσφατη και περιδιαβάζοντας τις φωτογραφίες που τράβηξα ζωντάνεψαν και πάλι οι γλυκές αναμνήσεις ενώ οι στιγμές ξετυλίχτηκαν σαν ταινία σινεμά. Πρώτα η γλυκιά προσδοκία γι αυτή την εκδρομή. Περίμενα να έρθει επιτέλους το τριήμερο της Καθαρής Δευτέρας να ξεφύγω από το καθημερινό άγχος και τη ρουτίνα. Επιτέλους ήρθε το μεσημέρι της Παρασκευής και βρεθήκαμε πάλι μαζί όλη η παλιοπαρέα.

Άρχισαν τα καλοσωρίσματα και τα πειράγματα ενώ το ταξίδι μας αρχίζει και μας βρίσκει από τη μια να ξαπλώνουμε στα αναπαυτικά καθίσματα του λεωφορείου από την άλλη να αλλάζουμε κάθε τόσο θέση για να δούμε και να επικοινωνήσουμε με όλους τους φίλους. Το κουβεντολόι ατελείωτο και για μερικούς ένας σύντομος υπνάκος, με τη σιγουριά του τιμονιού στα έμπειρα χέρια του Μανώλη. Νωρίς φέτος η Καθαρή Δευτέρα και ο καιρός λίγο μουντός και κρύος. Το ηθικό όμως ακμαίο και η συμμετοχή μεγάλη. Χρειάστηκε και δεύτερο πούλμαν και δεύτερος Μανώλης, ο γιος του, προσεκτικός και επιδέξιος όπως και ο πατέρας του. Η διαδρομή μεγάλη, ατέλειωτα χιλιόμετρα στην ανιαρή εθνική οδό, αλλά το έπαθλο σπουδαίο. Πρωινό ξύπνημα σε μέρη μαγικά και ονειρεμένα. Καστοριά, Πρέσπες, Νυμφαίο.

Η περιπλάνηση άρχισε από τις Πρέσπες. Η διαδρομή μαγευτική. Καταπράσινο το Μακεδονίτικο τοπίο με εναλλαγές και ποικιλία στη βλάστηση, μικρά γραφικά χωριουδάκια, ενδιαφέρουσα αρχιτεκτονική. Φτάσαμε και ήταν σαν να βρεθήκαμε ξαφνικά μέσα σε ένα πίνακα ζωγραφικής. Ένα τοπίο βόρειας χώρας σε παλιούς καιρούς. Ευχάριστη έκπληξη ήταν η πλωτή γέφυρα στη Μικρή Πρέσπα που συνδέει το νησί του Αγίου Αχίλλειου με τη στεριά. Τα 800 της μέτρα δεν φόβισαν ούτε τους ηλικιωμένους της παρέας και οι περισσότεροι περπάτησαν στο νοτισμένο μονοπάτι για να φτάσουν μέχρι τα επιβλητικά ερείπια της βασιλικής του Αγίου Αχίλλειου του 10ου αιώνα. Τριγύρω καλάμια, νερά και υδρόβια πουλιά, κορμοράνοι, πάπιες, πελεκάνοι. Γαλήνη και ηρεμία. Το τοπίο σαγηνευτικό θέλεις να μείνεις λίγο ακόμα όμως το πρόγραμμα απαιτητικό. Επίσκεψη και βόλτα στο χωριό Ψαράδες στη Μεγάλη Πρέσπα. Εδώ υπάρχει κάτι για τον καθένα. Βόλτα και εξερεύνηση στα στενά του χωριού, αγορά ντόπιων παραδοσιακών αγροτικών προϊόντων. Παλιές δόξες, ψηλοτάβανα αρχοντικά με χαγιάτια, αγροτόσπιτα, πέτρα και ξύλο, άλλα καλοδιατηρημένα και άλλα ερείπια. Είναι εμφανής η φιλότιμη προσπάθεια των κατοίκων για σωστή ανάπτυξη του τόπου χωρίς όμως να χάσει τη φυσιογνωμία του. Επιχειρούν να αναπτύξουν νέες δημιουργικές και βιώσιμες δραστηριότητες, όπως είναι ο οικολογικός τουρισμός ενώ παράλληλα εφαρμόζουν και τις παλιές παραδοσιακές γεωργικές ασχολίες. Ακολούθησε η κατάληψη ταβέρνας της περιοχής με θέα στη λίμνη. Τα παιδιά φάγανε βιαστικά για να βγουν και να ξεσαλώσουν στο γρασίδι και στις κούνιες που υπήρχαν στο προαύλιο χώρο, ενώ οι μεγάλοι δεν άργησαν να στήσουν τρικούβερτο γλέντι και χορό. Κάποιοι ανέδειξαν το ταλέντο τους σε χορούς οριεντάλ συνοδεία ντεφιού. Απόγευμα και υπήρχε αρκετός χρόνος και διάθεση για μια τσάρκα μέχρι το χιονοδρομικό κέντρο στο Πισοδέρι. Όταν αντικρίσαμε το χιονισμένο τοπίο δεν μπορούσαμε να κρατηθούμε. Απαιτήσαμε στάση και εκεί διεξήχθη σκληρός χιονοπόλεμος. Και αμέσως μετά ζεστός καφές στη γλυκιά θαλπωρή του καταφυγίου. Η επόμενη μέρα περιλάμβανε σύντομη βόλτα στην Καστοριά.

Τι να πρωτοδείς; τη λίμνη, τα παλιά σοκάκια, τις άπειρες βυζαντινές εκκλησίες; Πήραμε μια μικρή γεύση και δώσαμε μια υπόσχεση. Να ξαναρθούμε και να την εξερευνήσουμε όλη. Στη συνέχεια πήραμε το δρόμο που οδηγεί στο Νυμφαίο. Ιστορικό χωριό απαράμιλλης ομορφιάς καρφωμένο πάνω στο Βίτσι. Το συναντήσαμε μέσα σε ομιχλώδες τοπίο με τις στέγες χιονισμένες. Μείναμε άφωνοι και το χαζεύαμε. Αρχοντικά, επιβλητικό παλιό σχολείο, λαογραφικό μουσείο, παλιός πλούτος προερχόμενος από εργαστήρια χρυσοχοΐας που είχαν σε όλο τον κόσμο οι βλάχοι κάτοικοί του. Υπάρχει όμως και καινούργιος πλούτος που προέρχεται από την αγάπη, το μεράκι και το πείσμα της νεότερης γενιάς, με την αναστύλωση, την αξιοποίησης της πολιτιστικής μας κληρονομιάς δείγματα μια βιώσιμης ανάπτυξης και οδηγός για την ανάπτυξη και άλλων τέτοιων περιοχών. Όμως είχαμε ακόμα έναν ανοιχτό λογαριασμό με την πόλη της Καστοριάς. Δεν μπορούσαμε να μην επισκεφτούμε τη συνοικία Ντολτσό με τα αρχοντικά σπίτια του 17ου και 18ου αιώνα. Ειδικά αυτό που στεγάζει το Λαογραφικό Μουσείο. Εκεί ο υπεύθυνος του μουσείου, ο εκπληκτικός του φύλακας και ξεναγός, μας ταξίδεψε σε παλιές εποχές, μέσα από ένα πλήθος αυθεντικών εκθεμάτων. Μάθαμε πως το νερό της λίμνης έφτανε μέχρι τα σπίτια και κύριο μέσο μετακίνησης ήταν οι βάρκες. Πώς ήταν οργανωμένα τα κελάρια και τα εργαστήρια, πώς γίνονταν τα μεγάλα γλέντια και πως κέρναγαν καφέ τον υποψήφιο γαμπρό.

Η επόμενη μέρα, Καθαρή Δευτέρα ήταν και μέρα επιστροφής. Δεν χάσαμε όμως την ευκαιρία να επισκεφτούμε τον λιμναίο προϊστορικό οικισμό και να οργανώσουμε τα κούλουμα στο εκεί κυλικείο, όπου έκπληκτο και ζαλισμένο το γκαρσόνι δεν πρόφταινε να κερνάει ρακές το πλήθος, ενώ κάποιοι εφευρετικοί συνέχισαν το νηστίσιμο φαγοπότι στο πούλμαν. Ήταν από τις πιο όμορφες εκδρομές. Όλοι ικανοποιημένοι από την επιλογή του τόπου, την άψογη διοργάνωση, τη μαζικότητα, το ομαδικό πνεύμα και με ευχάριστες εκπλήξεις. Η ανάμνησή της μου φέρνει ένα όμορφο συναίσθημα. Αναλογίζομαι πώς προλάβαμε να δούμε και να κάνουμε τόσα πολλά πράγματα. Όμως χαρήκαμε μόνο ένα μικρό μέρος από τον τεράστιο πολιτιστικό και φυσικό πλούτο της περιοχής και η εκδρομή αυτή θα είναι η αιτία για πολλούς από εμάς να ξαναπάνε σε αυτά τα μέρη για να δούμε περισσότερα.

Δημήτρης Λάσκαρης