Μουσείο

 

» Αν υπάρχει αυτό που λένε παράδεισος, το χωριό μας ο Κιρκιντζές ήταν ένα δείγμα του….» αναφέρει η Διδώ Σωτηρίου στα «Ματωμένα Χώματα».

Ώσπου έφτασε εκείνο το καλοκαίρι του 1922, το μαύρο καλοκαίρι που κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει. Ως επικείμενό του η καταστροφή. Μια καταστροφή που επέφερε βαρύτατο πλήγμα στον ελληνισμό και που σημάδεψε με τα πιο μελανά χρώματα την ελληνική ιστορία. Άραγε είχε σημάνει η αρχή του τέλους για τους Έλληνες της Μικρασίας; Όλες οι στιγμές του βίου εκείνων των ανθρώπων θα έμεναν ως απλές αφηγήσεις των παππούδων στα εγγόνια τους; Ή μήπως θα υπήρχε τρόπος να έρθουν οι μετέπειτα γενιές σε επαφή με αυτό που ονομάζουμε Μικρασιατικό Πολιτισμό;

92 χρόνια μετά εγκαινιάζεται το Λαογραφικό Μουσείο της Ένωσής μας όπου βρίσκονται εκτεθειμένα όλα τα κειμήλια των προγόνων μας. Από τα καθημερινά τους μαγειρικά σκεύη, τα μπακίρια και τους τεντζερέδες τους μέχρι τα χρυσοποίκιλτα κοσμήματα, τα δαντελωτά κεντήματα, τις επιβλητικές φορεσιές κι ένα ρολόι στο οποίο ο χρόνος έχει σταματήσει στην ώρα της βίαιης εισβολής. Επιπλέον, μπορεί κανείς να δει ιστορικά έγγραφα που μαρτυρούν τον τόπο και τους ανθρώπους του.

Λένε ότι «τα σπίτια δεν κάνουν τους ανθρώπους, αλλά οι άνθρωποι τα σπίτια». Κατ’ ανάλογο τρόπο ο χώρος του μουσείου δεν θα ήταν τίποτα άλλο παρά ένα αδειανό δωμάτιο με τοίχους και παράθυρα. Αυτό που του δίνει ζώσα δύναμη είναι τα εκθέματά του, τα οποία μεταμορφώνουν το δωμάτιο σε μια μηχανή του χρόνου φέρνοντάς μας πιο κοντά με τη γη και τη ζωή των προγόνων μας, ακόμη κι αν μας χωρίζει μια θάλασσα…

Η δημιουργία αυτού του μουσείου αποτελεί έναν ελάχιστο φόρο τιμής για όσους έχουν σκεπαστεί από το άγιο χώμα της πατρίδας καθώς και μια παρακαταθήκη για τις επερχόμενες γενιές για να διατηρηθεί αλώβητη η μνήμη.

Ας κρατήσουμε περήφανα στις καρδιές μας αυτό το θησαυρό της ελληνικής παράδοσης και ας τον κληροδοτήσουμε στις επόμενες γενιές. Έτσι θα ακούμε τους παλμούς του τόπου μας ολοζώντανα και δεν θα σβήσει τίποτα στο πέρασμα του χρόνου.

 

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: